Katarzyna Komisarczuk

O mnie

Z zawodu geograf, absolwentka studiów geograficznych na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, z zamiłowania turysta i krajoznawca. Lublinianka z urodzenia i umiłowania miasta, w którym żyje. Od najmłodszych lat goniłam gdzieś w nieznane, aby odkrywać świat, ten mały blisko mnie, ale i ten duży, globalny, odkrywać siebie, ludzi, przyjaciół ze wspólnych szlaków, spotkanych przypadkowo, z którymi często łączy mnie wspólna pasja poznania Ziemi Ojczystej, innych kultur i miejsc. Uwielbiam planować podróże oraz je realizować. Uprawianie turystyki daje mi poczucie wolności i pozwala mi „naładować baterie”. Ciekawość to moja natura, zaglądam, badam, sprawdzam i próbuję, aby poznać naturę, przyrodę, po prostu poznać świat. Czasami zachwycam się małym kamieniem napotkanym na szlaku, kwitnącym krzakiem tarnimy czy po prostu krajobrazem, zadając sobie pytania skąd się wzięły, jak powstały dlaczego występuje takie czy inne zjawisko przyrodnicze. Turystycznie szczególnie bliskie mi są piesze wędrówki po górach, krajoznawczo każdy nawet najbliższy zakątek świata, bo wszędzie można odkryć coś co nas zachwyci, zobaczyć coś czego dotychczas nie widzieliśmy. Szczególnie bliskie są mi kresy i miejsca związane z historią Polski. Kiedy potrzebuję oderwać się od szarej rzeczywistości uciekam na Bałkany, gdzie ukochałam Albanię – tam pomiędzy piaszczystymi plażami a dzikimi górami łapię oddech i dystans do szarej rzeczywistości. Czasami wpadam w odwiedziny do Drakuli w Transylwanii czy „karmię” fiordy w Norwegii. Generalnie świat mnie zachwyca i wciąż jest nieodganioną kartą - im bardziej go poznaję, tym bardziej jestem świadoma, ile jeszcze do poznania zostało i tym bardziej pragnę go poznawać. Uważam, że aby zachwycać się innymi krajami trzeba najpierw poznać swoją najbliższą okolicę, swoją Ojczyznę - im więcej poznajemy, tym bardziej kochamy, stajemy się wrażliwsi na piękno przyrody i na ludzi. Ta pasja pozwoliła mi na odkrycie pasji do ludzi i do przekazywania im wiedzy – tym małym, nieco starszym, ale i seniorom. Miłość do ludzi i świata pozwoliła mi na zostanie przewodnikiem turystycznym, pilotem wycieczek, przodownikiem turystyki pieszej, instruktorem krajoznawstwa regionu i ochrony przyrody, znakarzem szlaków turystycznych. Ta pasja stała się również moją pracą zawodową i społeczną w Oddziale Miejskim PTTK w Lublinie, gdzie jestem wiceprezesem. Dla sektora pozarządowego pracuję blisko ćwierć wieku. W każdym z nas drzemią niezbadane pokłady, tylko niektórym trzeba nieco więcej czasu by je odkryć. Cudnie jest patrzeć jak młodzi ludzie je odkrywają i znakomicie się rozwijają. A jeśli przy tym odkrywają tajemnice przyrody, cóż trzeba więcej, aby geograf powiedział, że jest spełniony. Zdecydowałam się na powrót do szkoły, bo uważam że geografia jest wszędzie i chciałabym, aby również uczniowie ją polubili, pokochali lub przynajmniej się nią zachwycili. Geografia uczy logicznego myślenia, wyciągać właściwe wnioski, bezpośrednio zajmuje się otaczającym nas światem. Wiedza teoretyczna, której trzeba się nauczyć ma zastosowanie w życiu codziennym, przydaje się do wielu dziedzin. Jestem niepoprawną optymistką, bliska jest mi ekologia. Uwielbiam koty i lody miętowe. Uwielbiam działać, dzielić się z ludźmi wiedzą i doświadczeniem i dawać ludziom siebie, bo im więcej dobra dajemy ludziom, tym więcej do nas powraca. Nie potrafię usiedzieć w miejscu. Uważam, że nie ma rzeczy niemożliwych, a nad cudami trzeba troszkę więcej popracować i bardziej się postarać. Odpuszczam kiedy można i nie odpuszczam, kiedy absolutnie nie wolno. Moją największą pasją jest zarażanie ludzi miłością do poznawania świata, przyrody, aktywnego spędzania czasu, podróży tych standardowych i tych nieoczywistych, czasem nawet tylko palcem po mapie. Zawodowo i prywatnie lubię wiedzieć co dzieje się na świecie i próbuję wzbudzać w moich uczniach ciekawość świata. A usłyszeć „Pani Kasiu, to ma sens!” to największe podziękowanie i satysfakcja z tego, że jest się nauczycielem.